افراد

از ویکی پدیا، دانشنامه آزاد ادموند گرینگر (۱۹۰۶–۱۹۸۱) تهیه‌کننده فیلم آمریکایی بود. او در طول فعالیت حرفه‌ای خود بیش از شصت فیلم تولید کرد و گاهی به عنوان دستیار کارگردان نیز کار می‌کرد. در دهه 1930 او توسط یونیورسال پیکچرز استخدام شد.

Melchor Gastón Ferrer (زاده ۲۵ اوت ۱۹۱۷ – درگذشته ۲ ژوئن ۲۰۰۸) بازیگر، کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی بود. او قبل از به ثمر رساندن موفقیت های سینمایی با اسکاراموش، لیلی و شوالیه های میز گرد در برادوی به شهرت رسید. او در فیلم جنگ و صلح در کنار همسرش، آدری هپبورن، بازیگر نقش اول را بازی کرد و فیلم Wait Until Dark را تهیه کرد. او همچنین به طور گسترده در فیلم های اروپایی بازی کرد و در چندین فیلم کالت از جمله دجال (1974)، مرگ مشکوک یک خردسال (1975)، کورس سیاه (1976) و شهر کابوس (1980) ظاهر شد. شرح بالا از مقاله ویکی پدیا مل فرر، دارای مجوز تحت CC-BY-SA، فهرست کامل مشارکت کنندگان در ویکی پدیا

بیل سایتو بازیگری بود که برای خود در سینما کار موفقی ساخت. سایتو حرفه بازیگری خود را در فیلم‌های مختلفی مانند اقتباس آدری هپبورن «عمارت‌های سبز» (1959)، «خدمه ویرانگر» (1968) و فیلم هیجان‌انگیز جورج سگال «ترن هوایی» (1977) آغاز کرد.

استل همسلی در 5 می 1887 در بوستون، ماساچوست، ایالات متحده آمریکا به دنیا آمد. او یک هنرپیشه بود که برای فیلم‌های زن زالو (۱۹۶۰)، قدمی غول‌پیکر (۱۹۵۹) و بچه‌ای که باران باید ببارد (۱۹۶۵) شناخته شد. او در 5 نوامبر 1968 در هالیوود، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا درگذشت.

از ویکی پدیا، دانشنامه آزاد مایکل پیت (زاده ۲۶ فوریه ۱۹۲۰ – درگذشته ۱ سپتامبر ۲۰۰۸) بازیگر، نویسنده و کارگردان استرالیایی بود. شرح بالا از مقاله ویکی‌پدیا مایکل پات، با مجوز CC-BY-SA، فهرست کامل مشارکت‌کنندگان در ویکی‌پدیا.

نهمیا پرسوف بازیگر آمریکایی سینما و تلویزیون بود. پرسف در سال 1929 به همراه خانواده خود از فلسطین به ایالات متحده مهاجرت کرد. او در دهه 1940 به بازیگری علاقه مند شد و پس از خدمت در ارتش در طول جنگ جهانی دوم، شروع به فعالیت حرفه ای بازیگری خود در تئاتر نیویورک کرد. در سال 1947، او در استودیو بازیگر پذیرفته شد و در نهایت شروع به حضور در فیلم‌ها کرد. تیتراژ فیلم او عبارتند از: روی آب، برخی آن را دوست دارند، آل کاپون، بزرگترین داستانی که تا به حال گفته شده، سفر نفرین شده، کومانچروس، ینتل (با بازی پدر شخصیت باربارا استرایسند)، دوقلوها و دم آمریکایی (مجموعه فیلم انیمیشن) (با صداپیشگی، "پاپا مووسیت"). پرسف در مجموعه‌های تلویزیونی مانند پنج انگشت (لحظه حقیقت)، دره بزرگ (افسانه یک ژنرال، قسمت اول و دوم)، منطقه گرگ و میش (قسمت شب قضاوت)، آلفرد هیچکاک (قسمت قلب طلا)، دست نخورده‌ها، شهر برهنه، جیمز گود ویلز، The Untouchables ظاهر شد. غرب، هاوایی Five-O، Ellery Queen (اپیزود «ماجراجویی نفرین فرعون»)، ماموریت: غیرممکن (3 قسمت)، Adam-12 (قسمت «Vendetta»)، فرشتگان چارلی، شکارچی، کلمبو، پیشتازان فضا: نسل بعدی، مگنوم، پی آی، چیکاگو و نظم و ترتیب. در اواسط دهه 1980، پرسف شروع به دنبال کردن نقاشی کرد و در آبرنگ تخصص داشت. این در شرایطی بود که مشکلات سلامتی او را مجبور به کاهش حجم کار بازیگری کرد.

سسو هایاکاوا (زاده ۱۰ ژوئن ۱۸۸۹ – درگذشته ۲۳ نوامبر ۱۹۷۳) بازیگر ژاپنی و آمریکایی ایسی (مهاجر ژاپنی) بود که در فیلم‌های آمریکایی، ژاپنی، فرانسوی، آلمانی و بریتانیایی بازی کرد. هایاکاوا اولین و یکی از معدود بازیگران آسیایی بود که در ایالات متحده و اروپا ستاره شد. بین اواسط دهه 1910 و اواخر دهه 1920، او به اندازه بازیگران چارلی چاپلین و داگلاس فیربنکس شناخته شده بود. او یکی از پردرآمدترین ستاره های زمان خود بود. در سال 1915 هفته ای 5000 دلار و سالیانه 2 میلیون دلار از طریق شرکت تولیدی خود در دهه 1920 درآمد داشت. او در بیش از 80 فیلم بازی کرد و دو فیلم در ثبت ملی فیلم ایالات متحده دارد. ستاره بین المللی او هم فیلم های صامت و هم فیلم های ناطق را تغییر داد. از میان فیلم‌های انگلیسی زبانش، هایاکاوا احتمالاً بیشتر به خاطر بازی در نقش سرهنگ سایتو در فیلم پل روی رودخانه کوای شناخته می‌شود، که برای آن در سال 1957 نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. و تهیه کننده تئاتر، کارگردان فیلم، فیلمنامه نویس، رمان نویس، رزمی کار و استاد ذن منصوب شده است.   شرح بالا از مقاله ویکی‌پدیا Sessue Hayakawa، دارای مجوز تحت CC-BY-SA، فهرست کامل مشارکت‌کنندگان در ویکی‌پدیا.

Lee J. Cobb (زاده ۸ دسامبر ۱۹۱۱ - درگذشته ۱۱ فوریه ۱۹۷۶) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. او بیشتر برای بازی در فیلم های On the Waterfront (1954) شناخته شد، که برای آن نامزد دریافت جایزه اسکار، 12 مرد خشمگین (1957) و جن گیر (1973) شد. او همچنین نقش ویلی لومان را در نمایشنامه مرگ یک فروشنده در سال 1949 اثر آرتور میلر به کارگردانی الیا کازان در برادوی بازی کرد. در تلویزیون، کاب در چهار فصل اول سریال محبوب و طولانی وسترن ویرجینیا به ایفای نقش پرداخت. او معمولاً شخصیت‌های متکبر، ترسناک و تهاجمی را بازی می‌کرد، اما اغلب به عنوان شخصیت‌های محترمی مانند قاضی نقش‌هایی داشت. او که لئو جیکوب در شهر نیویورک به دنیا آمد، در برانکس بزرگ شد،  قبل از تحصیل در دانشگاه نیویورک و اولین حضورش در فیلم The Vanishing Shadow (1934).  کاب در تولیدات و شرکت های تئاتر متعددی از جمله گروه تئاتر (نیویورک) قبل از خدمت در اولین واحد فیلم سینمایی نیروی هوایی ارتش در طول جنگ جهانی دوم اجرا کرد.   پس از جنگ، کاب به سینما، تلویزیون و تئاتر بازگشت و در سال 1951 در شهادت لری پارکس، که خود یکی از اعضای سابق حزب کمونیست بود، در مقابل کمیته فعالیت های غیرآمریکایی مجلس نمایندگان به کمونیست بودن متهم شد. کاب برای شهادت در مقابل HUAC فراخوانده شد، اما به مدت دو سال از انجام این کار خودداری کرد تا اینکه در سال 1953 که شغلش توسط لیست سیاه تهدید شده بود، تسلیم شد و در آن شهادت 20 نفر را به عنوان اعضای سابق حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا ارائه کرد. پس از جلسه دادرسی، او کار خود را از سر گرفت و با الیا کازان و بود شولبرگ، دو "شاهد دوستانه" دیگر HUAC در فیلم 1954 On the Waterfront که به طور گسترده به عنوان تمثیلی و عذرخواهی برای شهادت دیده می شود، کار کرد.  اجرای او در سال 1968 در نقش شاه لیر به طولانی ترین نمایش (72 اجرا) در تاریخ برادوی دست یافت.  یکی از آخرین نقش های سینمایی او نقش کارآگاه پلیس ستوان کیندرمن در فیلم ترسناک The Exorcist در سال 1973 بود. کاب در فوریه 1976 بر اثر حمله قلبی در وودلند هیلز کالیفرنیا درگذشت و در قبرستان پارک یادبود کوه سینا در لس آنجلس به خاک سپرده شد. از او همسر دومش، مری هیرش، و دختری به نام جولی کاب، یک هنرپیشه برجسته، به یادگار ماند.

آنتونی پرکینز (زاده ۴ آوریل ۱۹۳۲ – درگذشته ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۲) یک هنرپیشه و خواننده آمریکایی بود. او بیشتر به خاطر بازی در نقش نورمن بیتس در فیلم روانی آلفرد هیچکاک و بازی در فیلم متقاعدسازی دوستانه (1956) که نامزد جایزه اسکار شد، شناخته می شود. او اولین فیلم خود را در بازیگر زن (1953) به کارگردانی جورج کوکور قبل از تجربه موفقیت در برادوی با تولید چای و همدردی به کارگردانی الیا کازان (1955) انجام داد. او به سرعت به یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های هالیوود تبدیل شد و در کنار بازیگرانی مانند هنری فوندا (ستاره حلبی)، سوفیا لورن (هوس زیر نارون)، شرلی مک‌لین (کبریت‌ساز)، آدری هپبورن (عمارت‌های سبز)، و گریگوری پک، فرد آستر و آوا گاردنر (در ساحل) کار کرد. او در سال 1960 هالیوود را ترک کرد و در اروپا کار موفقی داشت، جایی که با اینگرید برگمن (آیمز ووس برامس؟)، ملینا مرکوری (فدرا)، بریژیت باردو (Une ravissante idiote) و رومی اشنایدر، ژان مورو، السا مارتینلی (لزا مارتینلی و اورسون ولز) همبازی شد. او در سال 1968 با Pretty Poison به هالیوود بازگشت که به یک فیلم کلاسیک کالت تبدیل شد. در دهه های بعد، حرفه او در کنار شخصیت هایی مانند دایانا راس (ماهون)، جف گلدبلوم (نام من را به خاطر بسپار)، الیزابت تیلور (زمستان می کشد)، جان کندی (منفی دوگانه)، و لورن باکال (قتل در قطار سریع السیر شرق) به شکوفایی ادامه داد. در سال 1973، او با همکاری استفان ساندهیم، آخرین شیلا را نوشت. او در طول دوران حرفه ای خود برنده یک گلدن گلوب، یک جایزه کن و یک جایزه دیوید دی دوناتلو شد و نامزد دو جایزه تونی و یک جایزه اسکار شد. پرکینز در 12 سپتامبر 1992 بر اثر عوارض ایدز درگذشت.